a

Facebook

Twitter

کلیه ی حقوق متعلق به گروه وکلای بازرگان.
است طراحی شده توسط میهن وب سایت

8:45 - 17:00

ساعات کاری : شنبه تا پنجشنبه

تماس برای مشاوره رایگان

021-45518

اینستاگرام

تلگرام

جستجو
فهرست
 

الزام به اجرای صیغه طلاق با تعیین مدت اعتبار گواهی عدم امکان سازش

خانه > مجموعه قوانين آيين دادرسی مدنی  > الزام به اجرای صیغه طلاق با تعیین مدت اعتبار گواهی عدم امکان سازش

الزام به اجرای صیغه طلاق با تعیین مدت اعتبار گواهی عدم امکان سازش

الزام به اجرای صیغه طلاق
پرسش

الزام به اجرای صیغه طلاق

الزام به اجرای صیغه طلاق

الزام به اجرای صیغه طلاق با تعیین مدت اعتبار گواهی عدم امکان سازش

چنانچه گواهی عدم امکان سازش به توافق زوجین صادر شده باشد، در صورت امتناع زوج از اجرای صیغه طلاق،
آیا دادگاه می تواند به استناد ماده واحده عمل نماید؟
پاسخ (نظر اول)

نظر اول

با عنایت به اینکه مبنای گواهی صادره، توافق طرفین بوده است، بنابراین، چنانچه هریک از طرفین از توافق خود برگردد،
ولو پس از صدور گواهی عدم امکان سازش باشد اعتبار گواهی دادگاه از بین می رود.
لذا نمی توان ممتنع را به استناد ماده واحده ملزم کرد و یا دادگاه قائم مقام ممتنع شود و صیغه طلاق را جاری نماید.

پاسخ (نظر دوم)

نظر دوم

با توجه به صدور گواهی عدم امکان سازش از جانب دادگاه و اطلاق بند (ب) ماده واحده قانون؛
تعیین مدت اعتبار گواهی عدم امکان سازش در صورت امتناع زوج،
دادگاه می تواند به وظیفه قانونی خویش مطابق قانون مذکور اقدام نماید.
و هیچ گونه تفاوتی در گواهی عدم امکان سازش از نظر ماهیت وجود ندارد.

پاسخ (نظر سوم)

نظر سوم

نظر به اینکه صدور گواهی عدم امکان سازش که بر مبنای توافق صادر می گردد.
خارج از مصادیق مذکور در مواد ۱۱۳۳، ۱۱۲۹ و ۱۱۳۰ قانون مدنی است،
بنابراین، نمی توان به استناد ماده واحده مذکور، ممتنع را الزام به اجرای صیغه طلاق نمود.
و در صورت امتناع به استناد ماده واحده، دادگاه صیغه طلاق را جاری نماید؛
زیرا در صراحت بند (ب) اجرای صیغه طلاق منوط به رعایت جهات شرعی است.
که این جریان درگواهی صادره مراعات نشده و لازمه آن مراعات این جهات شرعی است.

پاسخ (نظر چهارم)

نظر چهارم

نظر به اینکه هر دعوای حقوقی، مستلزم تنظيم و تقدیم دادخواست است.
و این امر نیز حکایت از تر
افعی بودن دعاوی می نماید
و اعلام توافق خوانده در تسلیم به خواسته واهان جز تسهیل در امر دادرسی، دارای اثر حقوقی دیگری نیست.
چه دادگاه درهر حال سیر
عادی دادرسی را تعقیب می نماید؛
بنابراین، در فرض سؤال باید توجه نمود که خواهان و خوانده دعوا، چه کسانی می باشند.
اگر خواهان دعوا، زوجه باشد، بدیهی است که بند (ب) ماده واحده لازم الرعایه است.
و چنانچه خواهان دعوا، زوج باشد، بند (الف) ماده واحده، حاکمیت دارد.
البته چنانچه دادگاه در قالب گزارش اصلاحی اقدام کند، بدیهی است که گزارش اصلاحی صادره، در اجرا، تابع شرایط قانونی خویش است.

پاسخ (نظر کمیسیون نشست قضایی)

نظر کمیسیون نشست قضایی

الف- با عنایت به صدور گواهی عدم امکان سازش از جانب دادگاه و اطلاق بند (ب) ماده واحده قانون.
تعیین مدت اعتبار گواهی عدم امکان سازش، در صورت امتناع زوج،
دادگاه می تواند به وظیفه قانونی خویش مطابق قانون مذکور اقدام نماید.
و هیچ گونه تفاوتی در گواهی عدم امکان سازش از نظر ماهیت وجود ندارد.

ب- نظر به اینکه صدور گواهی عدم امکان سازش که بر مبنای توافق طرفین صادر می گردد.
خارج از مصادیق مذکور در مواد ۱۱۳۳، ۱۱۲۹ و ۱۱۳۰ قانون مدنی است.

نمی توان به استناد ماده واحده مذکور، ممتنع را الزام به اجرای صیغه طلاق نمود و در صورت امتناع به استناد ماده واحده،
دادگاه صیغه طلاق را جاری نماید، زیرا در صراحت بند (ب) ماده واحده مرقوم،
اجرای صیغه طلاق منوط به رعایت جهات شرع است.
این جریان در گواهی صادره مراعات نگردیده و لازمه آن مراعات این جهات شرعی است.

«تمام حقوق مادی و معنوی متعلق به گروه وکلای بازرگان است».