a

Facebook

Twitter

کلیه ی حقوق متعلق به گروه وکلای بازرگان.
است طراحی شده توسط میهن وب سایت

8:45 - 17:00

ساعات کاری : شنبه تا پنجشنبه

تماس برای مشاوره رایگان

09120253015; 021-45518

اینستاگرام

تلگرام

جستجو
فهرست
 

شرایط طرح دعوی تخلیه به جهت نیاز به کسب وکاردرمحل

خانه > دعاوی سرقفلی  > شرایط طرح دعوی تخلیه به جهت نیاز به کسب وکاردرمحل

شرایط طرح دعوی تخلیه به جهت نیاز به کسب وکاردرمحل

شرایط طرح دعوی تخلیه به جهت نیاز به کسب وکاردرمحل

شرایط طرح دعوی تخلیه به جهت نیاز به کسب وکاردرمحل

شرایط طرح دعوی تخلیه به جهت نیاز به کسب وکاردرمحل

بند دوم ماده ۱۵ قانون روابط موجر و مستأجر سال ۱۳۵۶ که مجوز و مستند دعوی تخلیه به این منظور
می‌باشد مقرر نموده است:

«تخلیه به منظور احتیاج شخصی موجر برای کسب یا پیشه یا تجارت» اگرچه ظاهر این بند صریح و روشن
است؛ اما در عمل و در مرحله اجرایی و همچنین مستنبط از ظاهر این بند شرایطی برای اعمال آن وجود
دارد که ذیلا بررسی می کنیم.

نیاز شخص موجر به کسب و کار

آنچه از ظاهر بند ۲ ماده ۱۵ قانون روابط موجر و مستأجر سال ۱۳۵۶ برمی آید این است که برای تخلیه
به منظور نیاز به کسب و کار بایستی شخص مالک، نیازمند کسب و کار در محل باشد؛
بنابراین، نیاز فرزندان یا نزدیکان موجر به کسب و کار در محل نمی تواند موجد حق تخلیه برای وی باشد.
اگرچه در این باب استدلال مخالفی هم وجود دارد بر این مبنا که با توجه به مسئولیت والدین در خصوص
فرزندان در جوامع شرقی ایجاد اشتغال برای آن ها از وظایف والدین بوده و نظر به بند ۳ ماده ۱۵ قانون
یاد شده که تخلیه به منظور سکنی برای فرزندان را مجاز شمرده، با قیاس اولویت به طریق اولی می‌توان
برای نیاز فرزندان به اشتغال مطابق
بند ۲ ماده مذکور درخواست تخلیه نمود.

البته

این تفسیر بنا به نص صریح و روشن بند ۲ ماده مذکور قابل پذیرش نیست؛ چون چنین تفسیری، ضمن
اینکه تفسیر موسع، تلقی می شود در تباین آشکار با عقیده قانون گذار نیز می باشد که با لحاظ بند ۳
ماده ۱۵ مذکور قانون روابط موجر و مستأجر ۱۳۵۶ در کنار بند ۲ همان ماده به صراحت مشخص است
قانون گذار عمدا از آوردن فرزندان و سایر اشخاص قید شده در بند ۳ این ماده خودداری نموده است؛

چرا که حمایت از مستأجر و محل کسب و پیشه او در این قانون هدف اصلی قانون گذار بوده و با توجه
به عدم حساسیت و ضرورت محل سکنی نسبت به محل کسب لاجرم صرفا به محل تخلیه محل کسب
مستأجر برای سکنی اولاد و پدر و مادر یا همسر مالک اکتفا نموده اگرنه چنانچه منظور قانون گذار غیر
از این بود قید مطالب بند ۳ برای بند ۲ ماده ۱۵ قانون یاد شده نیز لحاظ می شد؛

بنابراین،سکوت قانون گذار در مقام بیان، بیان است؛ فلذا یکی از شرایط طرح دعوی به جهت نیاز به
کسب و کار این است که موجر شخصا نیازمند کسب و کار در محل باشد.

نیاز فعلی موجر به کسب و کار در محل

اگر چه در بند ۲ ماده ۱۵ قانون روابط موجر و مستأجر سال ۱۳۵۶ مطلبی در باب زمان نیاز موجر نیامده؛
اما ناگفته روشن است که موجر در صورتی می تواند به استناد بند مذکور درخواست تخلیه نماید که در
زمان تقدیم دادخواست به کسب و کار در جهت امرار معاش معمول زندگی به عین مستأجره نیاز داشته
باشد.

از این رو موجر نمی تواند به استناد احتیاج خود در آینده هرچند اگر احتیاج در آینده محرز و مبرهن باشد
درخواست تخلیه نماید؛ مثلا، مالک نمی تواند به استناد اینکه سال دیگر بازنشسته خواهد شد. حتی
اگر واقعا بازنشسته شود- درخواست تخلیه به جهت نیاز شخصی مطرح نماید.

احتياج مادی واقعی موجر به کسب و کار در محل

لازم است موجر برای استناد به بند ۲ ماده ۱۵ قانون روابط موجر و مستأجر سال ۱۳۵۶ برای استفاده
از محل عین مستأجره، احتياج مادی واقعی داشته باشد به این مفهوم که عدم اشتغال در عین مستأجره
موجبات عسر و حرج موجر را فراهم کرده و مشکلات مالی برای وی به دنبال داشته باشد؛
لذا موجر نمی تواند به استناد انجام مقاصد خیرخواهانه یا برای توسعه کسب و کار درخواست تخلیه ملک
را به استناد «
نیاز شخصی» مطرح نماید. در این مورد لازم است مستأجر شخصأ به اشتغال در محل و
ارتزاق و امرار معاش با درآمد احتمالی حاصله از عین مستأجره نیاز مبرم داشته باشد.

جهت بهره مندی از مشاوره تخصصی ارایه شده کارشناسان حقوقی ما در این رابطه و اطلاعات بیشتر با شماره های
09120213393 و  45518-021 تماس حاصل فرمایید.

Open chat
سلام
گروه وکلای بازرگان حلال مسائل حقوقی شماست.
اگر سوالی دارید بفرمایید؟
((همکاران ما شبانه روز به صورت آنلاین پاسخگوی شما عزیزان هستند)).